نقاشی‌هایم گواه حق من برای زندگی است

اخبار » مطبوعات و ما

تعداد بازدید : 8183

تاریخ ثبت : چهار شنبه 11 مرداد 1396


دختر هنرمند قطع نخاعی با قلمی بر دهان نقش عشق می زند

          فضه ریاضی 24 سال دارد. 10 سال پیش و در اوج دوران شادی و شیطنت یک دختر، در اثر یک سانحه رانندگی قطع نخاع شده و در تمام این سال ها یارای  استفاده از دست ها و پاهایش را نداشته است. او بعد ازتجربه  یک دوران طولانی پوچی و افسردگی به خود می آید و باور می کند که گرچه معلول است اما حق زیستن دارد و این زیستن را با نقاشی فریاد می کشد.  

          پاها پا پس کشیدند، اما از حرکت بازنایستاد. دست ها قهر کردند، اما با زندگی قهر نکرد. او بی شک مصداق تمام قد اراده است. گیریم دست ها و پاها همراهی اش نکنند، اما لب و دندان که دارد! قلم به نیش می گیرد و با تابلوهایش زندگی را فریاد می زند.

دختر هنرمند کاشانی باید سرمشق زندگی کسانی باشد که تصور میکنند با معلولیت به آخر خط رسیده اند و دیگر باید با شادی های زندگی خداحافظی کنند.

          فضه ریاضی، بانوی هنرمند 24 ساله ای که تابلوهایی چنین زیبا خلق می کند، پر از حرف است و این حرف ها را تنها با قلم مویی گرفته بر دهان می زند. 14 سالش نشده بود که در اوج شادابی معلول شد. کتمان نمی کند که تا به خودش بیاید و باور کند که زندگی ادامه دارد، بختک افسردگی سال ها بر جسم و روحش خیمه زده و نفس اش را بریده بود، اما در نهایت خورشید زندگی دمید و به او تابید. حالا دیگر فضه باور دارد که می تواند بدون دست و پا هم زندگی کند و تقدیر دیگری را برای خودش رقم بزند

           

          تلخ ترین تابستان زندگی

          هنوز هم با تلخی از تیرماه سال 84 یاد می کند. روزی که بی احتیاطی یک راننده برای همیشه ویلچر نشین اش کرد.

فضه ریاضی از زندگی اش می گوید و آن روز تلخ را که باعث قطع نخاعش شده به روشنی در ذهن خود ثبت کرده است:

فرزند اول خانواده هستم و در دنیای نوجوانی ام بسیار پر شر و شور بودم.

عاشقانه پدر و مادر و خواهر کوچکترم را دوست داشتم و همه تلاشم این بود که با موفقیت در تحصیل بتوانم به آرزوهای خانواده ام که رسیدن به مدارج بزرگ علمی بود، رنگ حقیقت بدهم. با معدل بسیار خوب به پایه سوم راهنمایی راه یافته بودم و تابستان همراه با خانواده برای دیدن اقوام از کاشان به تهران آمدیم.

روزهای خیلی خوبی در کنار آنها سپری شد و با توجه به کار پدرم باید به کاشان بازمی گشتیم. صبح زود بود که حرکت کردیم. در صندلی عقب نشسته بودم و چشمهایم سنگین شده بود. چند دقیقه بعد خواب رفتم. چند ثانیه قبل از تصادف چشمانم را بازکردم اما هنوز کاملاً بیدار نشده بودم. پدرم رانندگی می کرد و رادیوی ماشین روشن بود. مادرم هم درحالی که خواهرم را در آغوش گرفته بود به خواب رفته بود. در نزدیکی فرودگاه امام(ره) ناگهان اتوبوس(سرویس کارکنان) یکی از کارخانه ها به ما نزدیک شد. آن طور که بعد معلوم شد، راننده اش خواب بود. چند ثانیه بعد با صدای مهیبی بیدار شدم. ماشین ما چپ کرده بود و صدای فریاد مادرم را می شنیدم. نمی دانستم چه اتفاقی افتاده است. همه بدنم می لرزید و با صدای ضعیفی پدرم را صدا می زدم. پدرم با هر سختی که بود خود را از ماشین بیرون کشید و بعد از بیرون کشیدن مادر و خواهرم سراغ من آمد.

پدرم مرا روی زمین قرار داد و به کمک مادر رفت. صورت مادرم غرق خون بود. توان بلند شدن نداشتم. نگاهم به ماشین مان افتاد که چپ شده بود. احساس می کردم همه اینها را در خواب می بینم اما متأسفانه واقعیت داشت. از هوش رفتم و وقتی چشم بازکردم در بیمارستان بودم. بی تابی زیادی داشتم و تنها با داروهای آرامبخش کمی آرام می شدم. نمی دانستم چه اتفاق تلخی برایم رخ داده است و سراغ مادر و خواهرم را می گرفتم. پدرم به من امید می داد و می گفت خیلی زود خوب می شوی و می توانی راه بروی. هیچگاه باور نمی کردم نتوانم با پاهای خودم از بیمارستان خارج شوم. هر روز که می گذشت بی تاب تر می شدم و 20 روز بعد با سوراخ کردن جمجمه ام وزنه ای را به سرم آویزان کردند تا مهره های گردنم که آسیب شدیدی دیده بودند ثابت بمانند.

شرایط بسیار سختی بود و درد همه وجودم را گرفته بود. پدرم مثل پروانه اطراف من می چرخید و امید می داد. ریسک عمل جراحی ام بالا بود و پزشکان امید زیادی به زنده ماندن من نداشتند اما با اصرار پدرم تحت عمل جراحی قرار گرفتم. 8 ساعت در اتاق عمل بودم و پزشک جراح بعد از عمل به پدرم گفت این یک معجزه بود. روزهای سخت سپری می شدند و من علاوه بر تحمل ضایعه نخاعی باید دردهای دیگر را نیز تحمل می کردم

          فضه روزی را که تلخ و ناامید به خانه بازگشت، به یاد می آورد: در بیمارستان اصرار کردم مرا به جمکران ببرند و پدرم با آمبولانس مرا به این مکان مقدس برد. از دور وقتی گنبد را دیدم به پهنای صورت اشک ریختم. خطاب به خدا گفتم چرا من؟ چرا باید کسی که همیشه شکرگزار تو بوده و به هیچ کسی بدی نکرده به چنین سرنوشتی دچار شود؟ مدتی بعد مرا به خانه بردند. پذیرفته بودم که دیگر هیچ وفت نمی توانم راه بروم. روزهای سختی بود. بشدت افسرده بودم و مدام گریه می کردم. پدر ساعت ها کنارم می نشست و دلداری ام می داد. او کارش را رها کرده بود تا بیشتر کنارم باشد. صدای خنده دانش آموزان مدرسه ای که در نزدیکی خانه ما قرار داشت داغ دلم را تازه می کرد. دوست نداشتم کسی را ببینم و از ترحم بیزار بودم. مدتها خودم را در خانه حبس کرده بودم و بیرون نمی رفتم. از نگاه مردم ناراحت می شدم. 4 سال خانه نشین بودم و در این مدت تلاش کردم ادامه تحصیل بدهم اما هیچ مدرسه ای حاضر به پذیرش نبود

 کاشانه مهر و امید

سرنخ زندگی دست خداست و باید این را باور کنیم که عاشقانه دوستمان دارد.

آشنایی با  کاشانه مهر  فرصتی بود که مسیر زندگی این دختر هنرمند تغییر کند.

حس می کرد آفتاب زندگی دوباره تابیدن گرفته است. روزهایی که زندگی دوباره به او لبخند زد و دریچه تازه ای را به روی او گشود و دلگرمش کرد.

فضه ریاضی از روزی گفت که مسیر زندگی اش تغییر کرد: بعد از 4 سال خانه نشینی با مؤسسه ای که در آن توان یاب ها آموزش می بینند آشنا شدم. پدرم مرا به آنجا برد و برای نخستین بار دیدم دخترها و پسرهای زیادی مثل من هستند که برای زندگی تلاش می کنند و لبخند رضایت در چهره آنها نمایان است. به امید ادامه تحصیل به آنجا رفتم اما متوجه شدم که شرایط ادامه تحصیل در آنجا مهیا نیست.

در این مؤسسه کلاس های کامپیوتر، زبان، عروسک سازی و نقاشی برای توان یاب ها تدریس می شد. در کلاس رایانه شرکت کردم و پدر هر روز مرا به این مؤسسه می برد. همه مفاهیم مربوط به رایانه را در ذهنم آموختم.

دست هایم از کار افتاده بود و نمی توانستم از آن استفاده کنم. زمان امتحان از آموخته های ذهنی ام کمک گرفتم و بالاترین نمره کلاس را کسب کردم. این نخستین موفقیت بزرگی بود که کسب کردم. پس از آن در کلاس های زبان شرکت کردم. در این مدت وقتی متوجه می شدم دخترهای فامیل که کوچکتر از من بودند ادامه تحصیل داده و در کنکور قبول شده اند دلم می گرفت. من هم باید در کلاس های دانشگاه درس می خواندم اما شرایط برای من مهیا نبود.

در کلاس نقاشی روی پارچه شرکت کردم و یکی از روزها ناخودآگاه از یکی از دوستانم خواستم طرح یک برگ را روی پارچه بکشد و سپس قلم رنگ را در دهانم قرار بدهد. حس عجیبی داشتم. قلم را در دهانم گرفتم و شروع به رنگ آمیزی کردم. چون نقاشی روی پارچه بود تمرکز زیادی نیاز بود. با تلاش زیاد و بدون آنکه رنگ بیرون بزند برگ را رنگ آمیزی کردم. وقتی معلم نقاشی کارم را دید تشویقم کرد و به این ترتیب اعتماد به نفس بالایی پیدا کردم.

با توصیه مهندس حمید صدقی استاد نقاشی ام کار روی بوم و رنگ روغن را آغاز کردم. نخستین طرحی که کشیدم غروب خورشید بود. قایق کوچکی را روی بوم طراحی کردم. استاد وقتی نقاشی ام را دید باور نکرد که آن را با دهانم کشیده ام. از طرف دیگر خودم هم باور نمی کردم که خالق این اثر باشم. با اعتماد به نفسی که پیدا کرده بودم شروع به نقاشی کردم. تمام وقت سوژه های مختلفی را می کشیدم و هر بار احساس می کردم روح تازه ای در من دمیده می شود. قطعه پازل گمشده زندگی ام را پیدا کرده بودم. سال 93 از طرف میراث فرهنگی کاشان دعوت به برپایی نمایشگاهی از تابلوهای نقاشی ام در خانه تاریخی بروجردی ها شدم. آن روز بهترین روز زندگی ام بود و بازدید کننده ها وقتی متوجه می شدند همه این نقاشی ها توسط من و آن هم با کمک دهان کشیده شده است مرا تحسین می کردند و چند نفری هم سفارش کار دادند.

          این دختر توان یاب هنرمند ادامه داد: تا به امروز 20 تابلو کشید ه ام و همه آنها را عاشقانه دوست دارم و به بهترین بهانه های زندگی ام یعنی پدر و مادر و خواهرم فیروزه تقدیم کرده ام. در بین این تابلوها به تابلوی خرس قطبی و همچنین بازخلق تابلوی ظهر عاشور(اثر محمود فرشچیان) را خیلی دوست دارم.

 

 

 معلول هم حق زندگی دارد

          11 سال از آن روز تلخ می گذرد و من امروز در جایگاهی ایستاده ام که خیلی از انسان های سالم حتی با وجود داشتن دست و پا نمی توانند در این جایگاه باشند. سختی های بسیاری تحمل کرده ام. یک توان یاب ضایعه نخاعی به نوزادی می ماند که باید دیگران همه کارهای او را انجام بدهند و دراین سال ها پدر پاهای من بوده و مادر زبان من و خواهرم دست هایم. با امید به زندگی تحصیلات را ادامه دادم و در رشته ادبیات فارغ التحصیل شدم.

در این سال ها اگر توان یاب ناامیدی را دیدم سعی کردم سرگذشت زندگی ام را برای او بگویم و امید تازه ای به او بدهم. آموختم که هیچ کار خدا بی حکمت نیست و خودم را یک دختر خوشبخت می دانم و شاید تنها چیزی که من و امثال من را آزار می دهد نوع نگاه مردم است. آدم های سالم حق همه چیز را دارند اما انگار کسی برای ما حقی قایل نیست. من با نقاشی هایم حقی را فریاد می زنم که از من دریغ می شود. سالم بودن تنها به داشتن دست و پای سالم نیست بلکه به دل و عقل سالم است. متأسفانه مسئولان (و در مقیاسی بزرگتر، جامعه ما) کمتر به فکر توان یابان هستند و حتی وقتی میخواهیم به پارک برویم با موانعی برخورد میکنیم که اجازه رفتن به پارک را از ما می گیرد.

کاش روزی برسد که همه محدودیت ها از سر راه توان یاب ها برداشته شود.

منبع : روزنامه ایران